چند روز پیش بزرگداشت این بزرگ بود .ولی هر چه خواستم راجع به این بزرگ بنویسم نتوانستم و فرصت هم نداشتم.در عوض این شعر را از خود شیخ در ادامه آوردم.(من رو که منقلب کرد و خیلی مسیرمنو تغییر داد امیدوارم که ازین گنجینه معانی استفاده کنین.راستی یه جورایی محتاج به دعاییم.فراموش نکنینا)

آتش بجانم افکند شوق لقای دلدار
از دست رفت صبرم ای ناقه پای بردار
ای ساربان خدارا پیوسته متصل ساز
ایوار را به شبگیر شبگیر را به ایوار
در کیش عشقبازان راحت روا نباشد
ای دیده اشک میریز ای سینه باش افگار
ما عاشقان مستیم سر را زپا ندانیم
این نکته هابگویید بر مردمان هشیار
در راه عشق اگر سر بر جای پا نهادیم
بر ما مگیر خرده ما را از دست مگزار
در کار ما نیاید جز عاشقی و مستی
در کار ما بهایی کرد استخاره صدبار

کسی که در پی دیدار دوست است؛صبر و تحملی را باید پیشه ی خود کند که بر تمامی ناملایمات و اموری که بهای دیدار اوست فایق آید و از ناگواریهای ایام ملول و آزرده خاطر نشود.ولنجزین الذین صبروا اجرهم باحسن ما کانوا یعملون.حال اگر سالکی اینچنین نباشد با دستی تهی و خجالت زده و شرمسار از کوی دوست برگشته و سرانجام به جایی نخواهد زسیدکه:ومن اظلم ممن ذکر بایات ربه ثم اعرض عنها.و نیز من اعرض عن ذکری فان له معیشه ضنکا.

خواجه حافظ در جایی دیگر ؛حکایت از حال خود کرده و میگوید:

منم که شهره ی شهرم به عشق ورزیدن     منم که دیده نیالودم به بد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم     که در طریقت ما کافریست رنجیدن

...

من امیدی را در خود بارور می ساخته ام تارو پودش را با عشق تو پرداخته ام مثل تابیدن مهری در دل مثل جوشیدن شعری ازجان مثل بالیدن عطری در گل جریان خواهم یافت *** راه خواهم افتاد باز از ریشه به برگ باز ، از ـ بود ً به ـ هست ً باز ، از خاموشی تا فریاد !