«امن و «بی‏خطر» و همی بیش نیست نه در طبیعت و نه در زندگی فرزندان آدم چنین چیزی وجود ندارد پرهیز از خطر در تمام مراحل حیات مطمئن‏تر از رویارو شدن با آن نیست زندگی یا جسارت است و ماجرا و یا دیگر هیچ.

حافظ:

مرا در منزل جانان چه جای امن چون هر دم
جرس فریاد برمی‏دارد که بربندید محملها

از شوق به هوا می پرم ،

چون کودکیم ،

و خوشحال از این که هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است

آری ، از شوق به هوا می پرم

و خوب میدانم

سال هاست که مرده ام ...

روزقسمت بود.خدا هستی را قسمت میکرد.

خدا گفت:چیزی ازمن بخواهید. هر چی باشد
شما را خواهم داد.سهمتان را از هستی بخواهید
زیرا خدا بسیار بخشنده است
وهرکه امد چیزی خواست.یکی بالی برای پریدن
ودیگری پایی برای دویدن.یکی جثه ای بزرگ خواست
وان یکی چشمان تیز.یکی دریا راانتخاب کردویکی اسمان را.
دراین میان کرمی کوچک امد وبه خدا گفت:من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم
نه چشمان تیز ونه جثه ای بزرگ.نه بالی ونه پایی نه اسمان ونه دریا.
کمی از خودت را به من بده
نام او کرم شب تاب شد
خدا گفت:ان که نوری با خود داردبزرگ است حتی اگربه قدر ذره ای باشد
تو حالا همان خورشیدی که گاهی زیربرگی کوچک پنهان می شوی
و روبه دیگران گفت:کاش می دانستید که این کرم کوچک بهترین راخواست

حالاهزاران سال است که اوبردامن هستی می تابد.
وقتی ستاره ای نیست چراغ کرم شب تاب روشن است
وکسی نمی داند که این همان چراغی است که
روزی خدا ان را به کرمی کوچک بخشیده است

نجات یافته ای مجروح.یا مجروحی پاره پاره تن.دسته ای سر از تن جدا.و دسته ای دیگز در خون تپیده.گروهی انگشت به دندان و جمعی از حسرت و اندوه دست بر سر می مالند.برخی سر بر روی دستها نهاده به فکر فورفته اند.عده ای بر اشتباهات گذشته افسوس میخورند و خویشتن را محکوم میکنند.و عده ای دیگر از عزم و تصمیمها دست بر داشته اند.چرا که راه فرار و هر نوع حیله گری بسته شده.و دنیا آنها را غافلگیر کرده است و کار از کار گذشته . عمر هدر  رفته است.هیهات!هیهات!آنچه از دست رفت گذشت و آنچه سپری شد رفت و جهان چنانکه میخواست به پایان رسید((نه آسمان بر آنها گریست و نه زمین.و هرگز دیگر مهلتی به آنان داده نشد.))