من در این تارکی فکر یک برره روشن هستم که بیاید علف خستگیم را بچرد.

سال نو رو به همه تبرک مگم ایشاللا همگی سال خوبی داشته باشین.

سرخی تو از من . زردی من از تو(معنیشو بعضیا می فهمن)

خدا کنه ساله جدید یه گله برره ی روشن بیاد خستگیا رو بچره .یکیش کمه

در کلاسی کهنه و بی‌رنگ و رو

پشت میزی بی‌رمق بنشسته بود

دخترک اسب نجیب چشم را

در فراسوی نگاهش بسته بود

در دل او رعد و برق درد‌ها

چشم او ابری‌تر از پاییز بود

فکر دیشب بود، دیشب تا سحر

بارش باران شب یکریز بود

سقف خانه چکه می‌کرد و پدر

رفت روی بام تعمیری کند

شاید از شرم زن و فرزند خویش

رفت بیرون، بلکه تدبیری کند

وقت پایین آمدن از پشت‌بام

نردبان از زیر پایش لیز خورد

دخترک در فکر دیشب غرق بود

ناگهان دستی به روی میز خورد

بعد از آن هم سیلی جانانه‌ای

صورت بی‌جان دختر را نواخت

رنگ گل‌های نگاهش زرد بود

از همین رو رنگ و رویش را نباخت

لحن تندی با تمام خشم گفت:

تو حواست در کلاس درس نیست

بعد هم او را جریمه کرد و گفت:

چاره‌ی کار شماها ترس نیست

درس آن‌روز کلاس دخترک

باز باران با ترانه بوده است

بر خلاف آنهمه شعر قشنگ

چشم دختر ابر گریان بوده است

شب سر بالین بابا دخترک

باز باران با ترانه می‌نوشت

سقف خانه اشک می‌بارید و او

می‌خورد بر بام خانه می‌نوشت ...

من امیدی را در خود بارور می ساخته ام تارو پودش را با عشق تو پرداخته ام مثل تابیدن مهری در دل مثل جوشیدن شعری ازجان مثل بالیدن عطری در گل جریان خواهم یافت *** راه خواهم افتاد باز از ریشه به برگ باز ، از ـ بود ً به ـ هست ً باز ، از خاموشی تا فریاد !

امروز ۲۹ بهمن ماه، روز سپندارمذگان است. این روز ایرانی عشق و دوستی است که سابقه ی بیش از سه هزار ساله دارد. ایرانی ها به دلیل اهمیت به دوستی و مهربانی و عشق، از هزاران سال پیش، روزی که نماد زمین بوده است را روز عشق نامیده اند. زمین با مهربانی تمام و با صبر و حوصله در دامن خود باعث بارور شدن همه ی عناصر مرده است و حیات می بخشد؛ درست مثل عشق که انسان مرده را هم می تواند زنده کند.

خیلی از دوستان ایرانی، به خاطر زنده نگه داشتن پشتوانه ی تاریخی خود اصرار دارند که امروز جایگزین ولنتاین شود. علاقه مندی ایرانیان به فرهنگ خود از خصوصیات برجسته ی این ملت است. من که بر این باورم آن قدر دوستی و صمیمیت و مهربانی پر ارزش است و ضروری، که اگر به هر بهانه ای هر روز سال روز مهربانی و دوستی بود، دنیای به این بدی نداشتیم.

شاید به دلیل همین سابقه ی چند هزار ساله است که ملت، نگران جنگ و درگیری است. کسانی که از جنگ و خشونت استقبال می کنند، کسانی هستند که از جنگ آسیبی نمی بینند؛ اما مردم قربانی خواهند شد.

آنهایی که ملت ایران با این سابقه ی پر از مهر و محبت را، به دنیا مردمی بی منطق و خشن معرفی می کنند، ظلم بی نهایتی در حق این تاریخ، این مردم، و دین پر از مهربانی اسلام می کنند.

روز دوستی ایرانی بر همه ی ایرانیان مبارک باد.